By Viktorya devrinde bıyık, erkekliğin ve saygınlığın güçlü bir göstergesi olarak kabul ediliyordu. O denli ki, 19. yüzyıl İngiltere’sinde bıyıksız bir erkek eksik sayılıyor, itinayla şekillendirilen bıyıklar balmumu ile sabitleniyordu. Lakin günlük hayatta bu estetik anlayışın küçük fakat can sıkıcı bir sorunu vardı.
Çay ya da kahve içerken bıyıkların ıslanması, formunun bozulması ve balmumunun akması, periyodun erkekleri ortasında yaygın bir şikayet haline geldi. Bu sorun, 1860’lı yıllarda pratik fakat yaratıcı bir tahlilin doğmasına yol açtı: bıyık fincanı.
Bu fincanların üst kısmına yerleştirilen yarım ay biçimindeki seramik çıkıntı, içeceğin bıyığa temas etmesini engelliyor, sıvıyı alt kısımdan ağza yönlendiriyordu. Böylelikle hem bıyıklar korunuyor hem de içecek keyfi bozulmuyordu.
Kısa müddette yaygınlaşan bıyık fincanları, sırf fonksiyonel bir araç olarak kalmadı. Devrin estetik anlayışını yansıtan süslü dizaynlar da ön plana çıktı. Altın yaldızlı modeller, çiçek motifleriyle bezeli fincanlar ve hatta farklı bıyık tiplerine nazaran özel üretilmiş versiyonlar, bu nesneyi bir statü göstergesine dönüştürdü.
Sanayi İhtilali ile birlikte seri üretime geçen bıyık fincanları, sadece İngiltere’de değil Almanya, Fransa ve Amerika’da da kullanılmaya başlandı. Fakat 20. yüzyılda bıyık modasının gerilemesiyle birlikte bu fincanlar da yavaş yavaş günlük hayattan çekildi. Günümüzde antikacılarda ve koleksiyonlarda rastlanan bıyık fincanları, kolay bir gündelik sorunun nasıl yaratıcı ve mizahi bir esere dönüştüğünün tarihi bir örneği olarak görülüyor.
Fotoğraf: istock
Hürriyet (@hurriyetcomtr)’in paylaştığı bir gönderi
Kaynak: Hürriyet
